Na twee dagen waarin ik elke sociale interactie heb geanalyseerd, begrijp ik nu één ding: dit kantoor houdt van rust.

Niemand praat hard. Niemand beweegt snel.

De begroetingen zijn zo subtiel dat ze bijna niet bestaan.

Uit nieuwsgierigheid heb ik drie missies bedacht:

1. Nederlands oefenen.

2. Sociaal overleven.

3. Ontdekken of Mark echt is, of misschien een hologram.

Ik heb een klein plan bedacht. Ik noem het "de Spaanse techniek".

Ik ga niet zeggen: Hallo collega's, welkom bij dag één van mijn taalkundige integratie.

Nee. Dan zou Mark vluchten als een bange bosmuis.

Vandaag ga ik alleen een kleine zin in Teams schrijven.

Dan komt mijn moment.

Mark stuurt mijn een bericht: can you check this later?

Ik kijk even naar het scherm. Mijn Spaanse brein wil antwoorden met drie zinnen, een uitleg en misschien een emoji om alles zachter te maken.

Maar mijn Nederlandse brein, klein maar in ontwikkeling, zegt: rustig aan.

Ik schrijf: Oké, ik kijk even.

En ik wacht. Er gebeurt niets. Ik zie niemand van HR. Dat is een goed teken.

Mark rent niet naar de uitgang.

Maar dan, plotseling, verschijnt er een duimpje omhoog. Een duimpje omhoog.

Ik kijk naar dat duimpje alsof het een teken van het universum is.

Alsof het een perfect gesprek is.

Misschien begint alles zo. Misschien niet met grote woorden, maar met een kleine zin.

Misschien heb ik vandaag een beetje bestaan op kantoor.