Vandaag dacht ik aan mijn vrienden en ik voelde iets sterks. In Spanje gaan dingel snel, intens en heel levendig.

Mensen praten met je alzof ze je al lang kennen.

Er zijn lachen, knuffels en spontane plannen. Alles geberurt met energie en hart.

Hier het is anders.

Mensen zijn vriendelijk maar rustiger. Soms wacht ik op een bericht, maar het komt niet.

Soms wil ik plannen maken, maar alles heeft tijd nodig. Ik ben vuur maar ik moet ook rustig worden.

Maar het is ook mooi.

Hier groien vriendschappen langzaam, zoals een boom.

Als iemand de deur voor je opent, doet die persoon dat echt. En dat raakt mijn hart.