Dus… hier ben ik weer.

Tweede keer.

Dit is mijn tweede keer wonen in Nederland.

De eerste keer woonde ik in Noord-Holland, in een klein dorp.

Daar gebeurde niet veel… of misschien wel, maar ik was geen deel van het.

Ik voel me zoals die Spaanse prinses die ooit naar Vlaanderen reisde om met een mooie prins te trouwen.

Na een week zie ik al verschillen: de stad is groter. Het leven is simpler. Ik hoef niet meer uitzoeken hoe te betallen in de bus. Dat maakt alles makkelijker.

Mijn eerste maand gaat heel snel voorbij.

Ik vind kleine dingen gezellig.

Ik wen aan mijn werk en Ik ontdek mijn stad stap voor stap, maar soms is het nog een beetje moejilik.

Mijn vriend copilot zegt dat ik televisie moet kijken en podcasts moet luisteren. En dan... Boem... Opens begrijp ik jullie een beetje.

Bij mijn eerste borrel, tussen lachen en lachen en veel te veel bitterballen, merk ik dat ik jullie een beetje kan begrijp.

Fantastisch, ik denk. Dit is mijn moment. Maar dan... horror. De eerste mini conversatie komt, en jullie kunt begrijpt mij niet.

Mijn baby Nederlands laat mij allen "goenemoorglee" zeggen (ik link meer als een murloc dan een mens), en mijn fijne avond klinkt zoals "faint aforth!"

Ik stop niet. Ik blijf proberen. Misschien morgen gaat beter.